2008/Jan/14

จันทร์ดวงน้อย
14 มกราคม 2550
 

[1 : เดือนช่วงดวงเด่นฟ้า]

พิศท่ามกลางฟากฟ้า หมู่ดาราประชันแสง
ต่างส่องต่างสำแดง ดั่งยื้อแย่งห้วงราตรี...

สิ้นทิวาตะวันลับ สิ้นแสงดับสิ้นรัศมี
พลันหนึ่งน้อยทอทวี รังสีช่วงเด่นดวงดาว...

เปล่งแสงสว่างโชติ โรจน์รุ่งฟ้าเวหาหาว
เปล่งแสงสุกสกาว ทั่วท่ามท่าวราวตะวัน...

----------------------------------------------------------------

[2 : เดือนดับแสง คืนดารา]

พันหมื่นทิวาผ่าน พ้นวันวารที่หาญมั่น
แสนแสงดาวประชัน จันทร์ดวงน้อยเคลื่อนคล้อยลา...

ล้านดวงดาวประดับ แสงระยับจับฟากฟ้า
สิ้นแสงส่องนวลตา ห้วงเวหาดาราครอง...

----------------------------------------------------------------

[3 : ทิวาตะวัน พลันสิ้นแสงดาว]

ฟ้ารุ่งทิวาวัน ดวงตะวันสาดแสงส่อง
นภาทาบอาบแสงทอง กลบแสงผองมวลดารา...

สิ้นสุดสิ้นแสนแสง สิ้นสำแดงสิ้นแหล่งหล้า
สิ้นวันสิ้นเวลา สิ้นห้วงฟ้าดาราสลาย...

----------------------------------------------------------------

[4 : ครั้นราตรีหวน]

โศกสรวลมวลแสงโศก แสงวิโยคแสงเหือดหาย
แสงสิ้นแสงดาววาย แสงสุดท้ายพลันลับตา...

โลกหวนราตรีต้น พ้นสูญแสงสุริยา
แสงเรื่อเรืองฟากฟ้า แสงส่องหล้าลาลับไป...

ดาวช่วงดวงเด่นดับ...
..

...


...ครั้นดาวลับ จันทร์เจ้าหาย...

ถวิลแสงผ่องอำไพ...

.....

จากไกลลับ ไม่กลับมา...

......

.......

ร่ำร้องก้องระงม...

"ข้าชื่นชม" "ข้าหวนหา"

........

"จันทร์เอ๋ย ไยจากลา...

ทิ้งข้าไว้... ให้โศกตรม...."

.........

เปล่งเสียงสำเนียงร่ำ...

"ข้าชอกช้ำ" "ข้าขื่นขม"

ส่องแสง สิ... ขอ... ชม...

..........

ระทมสรวล... "............."

----------------------------------------------------------------

"อย่าเห็นคุณค่าของคนเมื่อสายเกินไป...

ตอนที่เขาอยู่กับเรา เราไม่เห็นคุณค่าของเขา
เราพยายามอวดอ้างคุณความดี ความองอาจ..."

จันทร์ดวงน้อยที่ทอแสงส่อง... ไม่อาจทาน
หมู่ดารานับหมื่นนับแสนที่ส่องประชัน...

"เมื่อเขาจากไป... เรารู้สึกมีความสุขที่
ได้เป็นตัวของตัวเอง ซึ่งแท้จริง เรากำลัง
โลดแล่นเข้าสู่อะไร? มันเป็นความสุข
เพียงชั่วครั้งชั่วคราวใช่ไหม...

และแล้ววันหนึ่ง เราก็พบว่า ชีวิตเรา
ไม่อาจพบหนทางสว่างเบื้องหน้าได้

เพราะมีคนที่เหนือกว่า ดีกว่า พร้อมกว่า
เราถูกบดบังอนาคตโดยการกระทำที่
ทำให้ทิ้งจันทร์ดวงน้อยนั้นไป... เพียงชั่ววูบ"

จันทร์ดวงน้อย หลบไปทอแสงอย่างเดียวดาย...

"แม้กาลต่อมา หมู่ดาราถวิลหาจันทร์ดวงน้อยนั้น
ร่ำร้องสักเพียงใด แต่จันทร์ดวงน้อยนั้นก็คงไม่กลับมา

อย่าทำให้เพื่อนของพวกเธอต้องเสียใจ
แม้่เขาอาจดูไม่ใช่คนที่เอาใจ อาจดู
เป็นคนที่เด่นจนไม่น่าหลงใหล
อาจดูขัดใจในหลายๆ อย่าง...

แต่เขาหวังดีต่อพวกเธอมากมายนัก
อย่าเห็นคุณค่าของเขาตอนที่เขาจากไป
อย่าเห็นคุณค่าของเขาตอนที่เธอไม่เหลือใคร"

----------------------------------------------------------------

สวัสดีทุกคน (ที่ยังจะเหลือกันหรือเปล่าไม่ทราบ...)

ผมทิ้ง Blog นี้ไว้เป็นอนุสรณ์ และตั้งใจจะมาโพสต์
ต่อเมื่อผมกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

นี่เป็นบทประพันธ์บทแรกๆ ในรอบ 3 ปีของผม...

ตอนนี้ผมกลับมาเป็นตัวของตัวเองแล้ว
ขอมอบกลอนบทนี้เพื่อเป็นสติ และเป็นของขวัญปีใหม่แด่ทุกท่านครับ (-/\-)